Stop hustling, Start Aligning – Ευρωπαικό Πρωτάθλημα J24

Όπως καταλάβατε από τον τίτλο, αυτό το κείμενο αφορά την πρόσφατη συμμετοχή  και διάκριση μου στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοίας στην κατηγορία J24.

Από τα πέντε μου κάνω ιστιοπλοία μόνη, μέσα σε ένα σκαφάκι που κατά καιρούς αλλάζει μέγεθος. Είναι δεδομένο ότι έχω μεγαλώσει μέσα στο άθλημα της ιστιοπλοίας και η ιστιοπλοία έχει μεγαλώσει μέσα από εμένα. Όπως συνηθίζω να λέω, «η ιστιοπλοία, είναι ο δρόμος μου, τελικά…».

Η τελευταία φορά που συμμετείχα σε ένα Ευρωπαικό Πρωτάθλημα ήταν το 2011. Εκεί ήμουν πιο μόνη από ποτέ, μόνη στο σκάφος, μόνη στη θάλασσα χωρίς προπονητή. Έχουν περάσει 8 ολόκληρα χρόνια από τότε που βρέθηκα σε ευρωπαικό αθλητικό παλμό και δεν σας κρύβω ότι η χαρά μου αλλά και η αγωνία μου ήταν μεγάλη.


 

 

Αυτή την φόρα όμως, 8 χρόνια μετά, στο σκάφος δεν ήμουν μόνη, αλλά με άλλους 4 ανθρώπους, αρσενικού γένους. Μετά από 8 έτη από μονάδα, έγινα ομάδα!

Τρείς από τους αρσενικους μου άθλητες, είναι ομάδα χρόνια, έχοντας αγωνιστεί μαζί σε πανελλήνια, ευρωπαικά και παγκόσμια πρωταθλήματα. Εγώ και ο ένας αρσενικός είμαστε τα «new entries ». Η ομάδα λοίπον, αναζητούσε ένα μετάλλιο για χρόνια, ένα μετάλλιο που για διάφορους λόγους έχανε τελευταία στιγμή… 

 

 

Όταν αναζητάς κάτι, άραγε το βρίσεκεις;
Ή μήπως τελικά κυνηγάς συνέχεια κάτι που συνέχεια σου ξεφευγεί…

 

 

Για μένα ήταν ξεκάθαρο! Πρώτη θέση στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα 2019. 
Ήταν μια πανέμορφη ευκαιρία για παρατήρηση και προσωπική εξέλιξη. Επίσης ήταν μια ευκαιρία να δοκιμάσω ξανά την «συνταγή επιτυχίας» της πρόκρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η αλήθεια είναι πως από τότε, μέχρι και πριν το Ευρωπαικό είχα τις επιφυλάξεις μου για το τί δουλευει και τί όχι, αν αυτή η συνταγή όντως φτιάχνει νόστιμο φαγητό ή αν ήταν μια τυχαία δημιουργία της στιγμής.  Το ποια είναι η συνταγή σας την έχω αποκαλύψει ήδη από τον τίτλο, Stop hustling, Start Aligning.

 

 

Και φτάνουμε στην Πάτρα, στο μέρος διεξαγωγής των Αγώνων.
Σε κάθε δικό σου δρόμο, για να μπορέσεις να τον αναγνωρίσεις, έχουν τοποθετηθεί σημάδια. Τα σημάδια αυτά είναι διάφορα οικεία σε εσένα, είτε αντικείμενα, είτε εικόνες, είτε ζώα, είτε άνθρωποι. Μην προσπαθήσεις να κατανοήσεις την παραπάνω πρόταση με το μυαλό σου, θα αποτύχεις σίγουρα, η καρδιά είναι αυτή μου αναγνωρίζει


Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα στο λιμάνι της Πάτρας ήταν το άλμα δύο δελφινίων. Τα δελφίνια, είναι τα ιερά ζώα δύο θεών του Ολύμπου, του Ποσειδώνα-θεού της θάλασσας και του Απόλλωνα-θεού Ήλιου. Σημαντικό για να δείς τα σημάδια είναι η ικανότητα παρατήρησή σου και εστίασης σου στο τώρα. Με απλά λόγια, να μην περιφέρεται το μυαλό. Για αυτό και η άσκηση του διαλογισμού είναι σημαντική, γιατί εξασκούμαστε στην εστίαση του νου και μπορούμε έστι να βρίσκουμε τον δρόμο μας.

 

 

 

 

Την επόμενη ημέρα, είναι η σειρά του αριθμού που κάθε σκάφος φέρει στην πλώρη του. Ποιός πιστεύετε ότι ήταν ο αριθμός; Το 8! Το 8 είναι ο αριθμός της ολοκλήρωσης. Το οποίο 8 μας το κόλλησαν από την μια πλευρά ανάποδα, γιατί «ό,τι υπάρχει πάνω, υπάρχει και κάτω».

Μέχρι και την αρχή των ιστιοδρομιών είχαν έρθει μπροστά στα μάτια μου άλλα τέσσερα προσωπικά μου σύμβολα, που δεν θα τα αποκαλύψω, για να μου καταδείξουν ότι βρίσκομαι εκεί που χρειάζεται να βρίσκομαι και να μου υπενθυμίσουν να συνεχίσω το μονοπάτι.

 

Σε κάθε ομάδα, υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι που φέρουν διαφορετικές ενέργειες. Έτσι και στην δική μας. Η συνύπαρξη των διαφορετικοτήτων αυτών δεν είναι πάντοτε και τόσο αρμονική με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κενά στη ροή πάνω στον δρόμο. Το κενό στη ροή, είναι αυτό που μπορεί να σε βγάλει από τον δρόμο ή να σου στερήσει αυτό που αναζητάς να κατακτήσεις. Είναι σημαντικό να κλείνουμε τα κενά όσο το δυνατόν συντομότερα. Είναι ουτοπικό να πιστεύεται πως κενά δεν ανοίγονται κι αυτό γιατί κάθε εμπειρία είναι ή αρχή ή το κλείσιμο μιας σπείρας. Το κενό που άνοιξε στην ομάδα μου λεγόταν «χάνω το μετάλλιο την τελευταία στιγμή». Μπήκαμε μέσα την προτελευταία μέρα των αγώνων και από το πιο γρήγορο σκάφος είχαμε γίνει το πιο αργό, κάναμε λάθος τακτική και πήραμε μια λάθος απόφαση που μας κόστισε την διαφορά πόντων που είχαμε αναπτύξει από τα άλλα σκάφη. Όταν μια εμπειρία σου συμβαίνει πρώτη φορά, τότε την θεωρείς τυχαία. Όταν αυτή η εμπειρία σού συμβαίνει δεύτερη φορά, τότε θέλει να σου δείξει κάτι.Τις περισσότερες φορές είμαστε ανίκανοι ή ανέτοιμοι να παρατηρήσουμε αυτό το «κάτι» και έτσι εισέρχεται ο φόβος μέσα μας και τότε αρχίζουμε εμείς οι ίδιοι να την αναπαράγουμε ξανά και ξανά, μέχρι να είμαστε ικανοί να παρατηρήσουμε αυτό το «κάτι». 

Αυτή την φορά όμως, δεν θα χάνανε. Και λέω χανανέ και όχι χαναμέ, γιατί τα new entries δεν είχαμε αυτό τον φόβο. Ο μόνος τρόπος να χάναμε, ήταν να παρασυρόμασταν στο κενό ενέργειας.

Γιατί δεν χάσαμε; Γιατί υπήρχε μια πολύ δυνατή συγκράτηση-κεντράρισμα, ο δρόμος!

 

Για την ιστορία, ήρθαμε δεύτεροι και όχι πρώτοι γιατί η ενέργεια της ομάδας πάντοτε υπερισχύει την ατομική.

 

 

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η νίκη δεν προήλθε απαραίτητα από καλή ή σωστή ή καταλληλη προετοιμασία, αλλά από ένα είδος βαθιάς πίστης σε αυτό που πάμε να κάνουμε. 
Το μετάλλιο ή αν θέλετε όσα θέλουμε να κατακτήσουμε δεν πρέπει να αποτελούν αυτοσκοπό ή στόχο. Είναι το εφαλτήριο, είναι η αρχή, η βάση από την οποία χρειάζεται να ξεκινήσει κάποιος. Πρέπει να πιστέψεις ότι ήδη το έχεις, σε ένα άυλο επίπεδο και μετά να δείς που χρειάζεται να φέρεις τον εαυτό σου για να το υλοποιήσεις. Χρειάζεται να μην επιτρέψεις σε καμία ψευδαίσθηση να ανοίξει κενό και να σε βγάλει από τον δρόμο. Ναι χρειάζεται να φανείς δυνατός, με μια δύναμη που ρέει που κινείται που δεν είναι παγιωμένη. Χρειάζεται να το θες πολύ και να πιστεύεις ότι το αξίζεις. Μα πάνω απ όλα, χρειάζεται να πράττεις μέσα από την  αγάπη και να το μοιράζεσαι, για να μπορεί αυτό να ανθίσει και τελικά να το υλοποιήσεις.
Χρειάζεσαι μια ομάδα, γιατί η δύναμη της ομάδας είναι δυνατότερη από την ατομική, μια ομάδα όμως από άτομα που μοιράζονται τον δρόμο και όχι τον στόχο. Άτομα που θα σε συμπληρώσουν, θα σε καθησυχάσουν, θα επικοινωνήσουν, θα εμπνεύσουν και θα αποδεχτούν ο ένας τον άλλον.
Η κορυφή έχει αξία μόνο όταν την μοιράζεσαι και μην αφαιθείς να σε παραπλανήσουν τα κένα ενέργειας σου, ποτέ δεν είναι «προσωπική υπόθεση».  

 

Αυτό το κείμενο λοιπόν είναι αφιερωμένο στην ομάδα (μου) και σε όλη αυτή την πανέμορφη διαδικασία που ονομάζεται υλοποίηση με (ανώτερη) καθοδήγηση.

 

Δημιουργούμε αυτό που βαθύτερα πιστεύουμε!